شاید فردایی نباشه امروز رو خوب باشیم

با نویسنده ی ونزوئلایی،دولسه روخاس،در کافه ای در بوئنوس آیرس بودم.در مورد آرامش صحبت می کردم که از قلب انسان بسیار دور شده است.بعد دولسه داستان زیر را برایم تعریف کرد.
پادشاهی جزیره ی بزرگی برای هنرمندی گذاشت که بتواند به بهترین شکل،آرامش را تصویر کند.نقاشان بسیاری آثار خود را به قصر فرستادند.آن تابلوها،تصاویری بودند از جنگل به هنگام غروب،رودهای آرام،کودکانی که در خاک می دویدند،رنگین کمان در آسمان،و قطرات شبنم بر گلبرگ گل سرخ.
پادشاه تمام تابلوها را بررسی کرد،اما سرانجام فقط دو تابلو را انتخاب کرد.
اولی،تصویر دریاچه ی آرامی بود که کوه های عظیم و آسمان آبی را در خود منعکس کرده بود.در جای جایش می شد ابرهای کوچک و سفید را دید،و اگر دقیق نگاه می کردند،در گوشه ی چپ دریاچه،خانه ی کوچکی قرار داشت،پنجره اش باز بود،دود از دودکش آن برمی خواست،که نشان می داد شام گرم و نرمی آماده است.
تصویر دوم هم کوه ها را نمایش می داد.اما کوه ها ناهموار بود،قله ها تیز و دندانه ای بود.آسمان بالای کوه ها به طور بی رحمانه ای تاریک بود،و ابرها آبستن آذرخش،تگرگ و باران سیل آسا بود.
این تابلو هیچ با تابلوهای دیگری که برای مسابقه فرستاده بودند،هماهنگی نداشت.اما وقتی آدم با دقت به تابلو نگاه می کرد،در بریدگی صخره ای شوم،جوجه ی پرنده ای را می دید.آن جا،در میان غرش وحشیانه ی توفان،جوجه گنجشکی،آرام نشسته بود.
پادشاه درباریان را جمع کرد و اعلام کرد برنده ی جایزه ی بهترین تصویر آرامش،تابلو دوم است.بعد توضیح داد:
- «آرامش آن چیزی نیست که در مکانی بی سر و صدا،بی مشکل،بی کار سخت یافت می شود،چیزی است که می گذارد در میان شرایط سخت،آرامش در قلب ما حفظ شود.این تنها معنای حقیقی آرامش است.»
برگرفته از کتاب "قصه هايي براي پدران،فرزندان،نوه ها" از پائولو کوئيلو